به نام خالق زیبایی ها

خوب که بنگری طبیعت خداساخته به ما لبخند میزند.خدا زیباست،زیبایی هارادوست دارد ودنیایش را برای انسان زیبا خلق کرده تا با دیدن انها به خالق زیبا آفرین پی ببرد.

ابرها برای پایداری طبیعت جانشان را فدا میکنند و باران را به آن هدیه میدهند.آسمان با تمام وجودش به بی رنگی دریا،رنگ میبخشد تا زیبا شود.سبزه ها در تلاشند که زمین را زیبا و سرسبزسازند.درختان سعی میکنند همیشه بهاری بمانند تا شاید پرنده ای بیاید و بر شاخه اش لانه بسازد و زندگی اش را آغاز کند.خورشید با دل و جان روزها برای طبیعتش میسوزدو شعله ور میماند.

به لبخند زیبای گل نگاه کن،او میداند که عمرش کوتاه است ولی برای شادی ما و پروانه های زیبا لبخندمیزند.در دل شب به فانوس بزرگ و شمع های کوچک دور و برش نگاه کن که چطور آسمان تاریک و ظلمانی را تنهانمیگذارد.

آه رود چه زیباست وقتیکه در حال دویدن است و میخواهد به دریای بی کران برسد.

خواندن ادامه این مطلب »

پرنده بر شانه های انسان نشست. انسان با تعجب رو به پرنده کرد و گفت : اما من درخت نیستم، تو نمی توانی روی شانه من آشیانه بسازی.
پرنده گفت: من فرق درخت ها و آدمها را خوب می دانم اما گاهی پرنده ها و آدمها را اشتباه می گیرم. انسان خندید و به نظرش این خنده دارترین اشتباه ممکن بود.
پرنده گفت: راستی چرا پر زدن را کنار گذاشتی؟ انسان منظور پرنده را نفهمید اما باز هم خندید. پرنده گفت : نمی دانی توی آسمان چقدر جای تو خالی است. انسان دیگر نخندید. انگار ته ته خاطراتش چیزی را به یاد آورد، چیزی که نمی دانست چیست. شاید یک آبی دور، یک اوج دوست داشتنی.
پرنده گفت: غیر از تو پرنده های دیگری را نیز می شناسم که پر زدن از یادشان رفته است. درست است که پرواز برای یک پرنده ضرورت است، اما اگر تمرین نکند فراموش می شود. پرنده این را گفت و پر زد.
انسان رد پرنده را دنبال کرد تا اینکه چشمش به یک آبی بزرگ افتاد و به یاد آورد روزی نام این آبی بزرگ بالای سرش آسمان بود و چیزی شبیه دلتنگی توی دلش موج زد.

خواندن ادامه این مطلب »