از مجموعه داستان‌های راننده تاکسی چند داستان به اجبار ارشاد حذف شد. بد ندیدم منتشر کنم که هم اسراف نشده باشد (آن هم در سال اصلاح الگوی مصرف!) و هم به مصداق هندوانه به شرط چاقو، نمونه‌ای باشد از داستان‌های این کتاب برای کسانی که می‌خواهند آن را بخرند. با این توضیح که شخصیت اصلی و ثابت این قصه‌ها راننده تاکسی جوانی ‌است با خلقیات معمول ما ایرانی‌ها و همه ماجراها هم در تاکسی او رخ می‌دهد.

یه روز، یکی از بچه‌ها یه روزنامه آورده بود سرخط که بخونیم. همه ریخته بودن سر صفحه ورزشی و دو سه نفر هم داشتن صفحه گزارشش در مورد وام و اینجور چیزا رو می‌خوندن. ناچارن یه برگه¬ی به درد نخورش به من رسید. نشستم تو ماشین که تا نوبتم میشه یه نیگاهی هم به این بندازم. همینطوری از سر بیکاری چشمم خورد به یه خبر ویژه‌ش که نوشته بود یه رادیویی با پول پارلمان اروپا توی هلند زدن که مال آمریکایی‌ها و اسرائیلی‌هاست و از انگلیسام پول می‌گیره و ضدانقلابا پشتش هستن و از این حرفا. اما وقتی می‌خواستم تاش کنم و برم با بچه‌ها ورزشی بخونم یه چیزی ته‌ش دیدم که برق سه فاز از کله‌م پرید! نوشته‌بود که این رادیوئه یه عالمه از برنامه‌هاش واسه تبلیغ فحشا و دائم برنامه‌های خفن در مورد چیزای سکسی و به خصوص همجنس‌بازی می‌ده.
گفتم عجب! به قول باباهه آب در کوزه و ما تشنه لبان می‌چرخیم! دیگه همه‌چی از سرم پرید و افتادم به جون رادیوی ماشین که رادیوئه رو پیداکنم. توی همین هاگیر واگیر، یهو یه مرده درو وا کرد و نشست تو ماشین. نیگا کردم دیدم کاظم و هادی خسروی ماشیناشون پر شده و رفتن و نوبت منه. فوری زدم دنده یک، که تا سرخر دیگه سوار نشده بتونم زمانه رو پیدا کنم و با خیال راحت گوش

کنم.

گفت: آقا چرا حرکت کردی؟ هنوز که پر نشده.
همونجوری که داشتم با رادیوئه ور می رفتم گفتم که باید به سرویسم برسم.
گفت: آقا بپا موتوری!
زدم رو ترمز و گفتم: اَه… این لامصب هم که پیدا نمی‌شه… فکر کنم رو اینم پارازیت ول کردن. آقا به نظر شما رو رادیو هم مثل ماهواره میتونن پارازیت بندازن؟
گفت: دقیقا اطلاع ندارم… ولی قاعدتا که می‌شه.
گفتم: دِ آخه اینا چه‌شونه؟… به ماهواره و رادیوی مردم چیکار دارن؟… اَه…

یه خورده لفظ قلم و کلاس بالا حرف می زد. یه چیزیایی در مورد توتال یا یه چیزی شبیه به اون گفت که زیاد حالی‌م نشد. منم واسه خالی نبودن عریضه یه چندتا «صحیح» و «دقیقا همینه» گفتم که یارو انگار جدی گرفت و شروع کرد به وراجی‌های از لیسانس بالاتر.

وسطاش که یه جا نظر منو واسه یه چیزی خواست گفتم: حالا اون به کنار… میگم شما از این رادیوهای کامپیوتری سردرنمی‌یارین؟ اون قبلی ها خیلی خوب بود، یه پیچ داشت که اونقدر می پیچوندی تا می‌گرفت. ولی اینا همه‌ش دکمه و چراغ داره، آدم گیج می شه… البته من خودم اندِ سی‌دی و دی وی دی و رسیورم ها، ولی از اینا زیاد حالیم نیس.

خواندن ادامه این مطلب »

از مجموعه داستان‌های راننده تاکسی چند داستان به اجبار ارشاد حذف شد که به مرور منتشر می شوند.شخصیت اصلی و ثابت این قصه‌ها راننده تاکسی جوانی ‌است با خلقیات معمول ما ایرانی‌ها و همه ماجراها هم در تاکسی او رخ می‌دهد.

یه روز یه یارو با ریش توپی و یه عینک دودی نشست عقب و با یه صدای نخراشیده‌ای گفت “برو عراقی”. عجیب بود که هیچ چک و چونه‌ای هم نزد. شیش دنگ حواسمو جمع کردم چون شنیده بودم که بچه ها می گفتن باز بگیر بگیر و گشت نامحسوس و این چیزا زیاد شده. هنوز دنده به سه نرسیده بود که گفت: شما ضبط مبط نداری؟
گفتم: جانم؟
گفت: می‌گم شما ضبط یا سی‌دی نداری بذاری یه چیزی گوش کنیم؟
گفتم: نعوذ بالله… تاکسی و این چیزا؟

گفت: ای آقا… همچی می‌گی نعوذ بالله که انگار ما گفتیم نانسی رو بیار تو تاکسی واسه‌مون بخونه.

یارو خیلی ضایع بازی می کرد. گفتم: جانم؟! نانسی دیگه کیه؟
گفت: عجب! یعنی شما نانسی رو نمی‌شناسی؟ شکیرا رو چطور؟!
خیلی سفت گفتم: زشته برادر! این کلمات چیه می‌فرمایید؟
آینه ماشین رو طوری کردم که چشمون به چشم همدیگه نیفته. یه ذره سرشو آورد جلو و با یه لحن ناجوری پرسید: یعنی شما اصلا اهل دیدن شو و ماهواره و این چیزا نیستید؟!

یه جوری حرف می زد که هرکی دیگه جای من بود بعید نبود که خودشو می باخت. گفتم: استغفرالله!… مگه آدم مسلمون از این چیزا نگاه می‌کنه؟ ما خودمون خواهر مادر داریم آقا!
خواندن ادامه این مطلب »